aşk ve şiir – gerekçe
Sözler vardı… Kâğıda özlem çeken sözler vardı. Her zerresinde duygu tomurcukları saklı… Yazılmışlığın kuytularına doğru tek çekimlik bir nefesle savrulup varlığın hengâmesine adanmayı bekleyen. Kalem… Kalem yoktu. Yok olmamalıydı ve akıtmalıydı kanını damla damla, sele vermeliydi. İç titreten dizeleri ağlatıp kâğıdın sütbeyaz bağrına zerk etmeliydi. Ama yoktu kalem. Ve uçtu sözler. Boşluğun nebatsız çöllerine gark oldu. Kalemsizliğin derdine düştü ve yandı…
Sözlerin kaleme aktığı, kalemin sayfalara saçtığı yerdi tutku. Tutukluysa yazardı. Adına sahip çıkmalı ve yazmalıydı. Yazacaktı. Kalemi belinden kavradı, sözlere diz çöktürdü ve satırlara buladı…
bu güzel olmuş.