Kafayı Yersem Einstein Mutlu Olacak

Bir gece Dante’leşiyorum öylece. Yıldızlara bakarken fark ediyorum laikliğimi. Sosyalist şarkılar söyleyip özgürlük sloganları atmak istiyorum. Atılan gök gürültüsüyle göz gözü görmez oluyor, dağılıyor kalabalık. Biber gazından hasarlı bulutlarla ıslanıyor şehir. yağmur pencereleri kırmak için çıldırıyor. Biliyorum o da laik. Sonra kaldırımdan sırılsıklam köpekler resitalleşiyor. Aniden bir ayaklanma çıkıyor. Yıldırım, yalabıklaşıp çarpıyor cini. Cin, bir an Hiroşima’ya dönüşüyor. Daire şeklinde yuvarlanıp dağılıyor. Her şey tuz buz olup gözüme doluyor. Sevmiyorum şimşeği. Hep gözüme giriyor. Kulaklarım da gök gürültüsünden nefret etmek istiyor.

İçim kıpır kıpır. Sığamıyorum kabıma. Her şeyi reellemek istiyorum. Demokratik değil ama olsun. Bunu istiyorum. Öteki şiddetle karşı çıkıyor. Sırılsıklam köpekler de bana karşı. Sentetik bir düello başlıyor ötekiyle aramda. Öteki, kim? Vurdu ya gidiyor.

Sanırım kloroplastım mitoz bölünmeye maruz kaldı. Kendimi analitikleştiremiyorum. Bir ayağım farenin kuyruğuna takılıyor. İrrasyonel fare realitik bakışlar saçıyor. Battıkça batıyor, boğuluyorum. Dipteki Atlantis’ten Simitçi Sabri’nin sesi duyuluyor. Ben batıyorum.

Sırılsıklam köpekler bana karşı çıkmakta kararlı görünüyor. İrrasyonel fareler de öyle. Biraz liberalleşsem iyi olacak.

Radyoaktif atıksal dairemin dairesel düzleminde yer ile yeksan oluyorum. Çarmıha geriyorum egoizmin bencil bensizliğini. Bir ben içre ben yok oluyor.

Çarpık kentleşmenin çark ettirdiği şehirleşememişliğin çarpımsal hayat tablosunda kayboluyorum. Çıkışı yok çıkmaz sokakların. Çırpınmak kar etmiyor. Yavaşça matlaşıyor her şey. Yavaşça yok oluyorum. Bir ben içre ben yok oluyor.

…

Bu aralar Gregor Samsa kadar hamamböceğiymişçesine yaşıyorum hayatı.

~ yazan: Halil Altay Kasım 4, 2009.